Respect voor de leraar is zó 2017

Respect voor de leraar is zó 2017

De laatste jaren vraag ik mezelf steeds vaker af of het normaal is hoe sommige mensen met elkaar omgaan. Waarom kunnen we er niet van uit gaan dat iemand iets oprecht met de beste intenties doet? Waarom zien mensen iets al snel als kritiek en ontstaat er in no-time discussie in plaats van een normaal gesprek? De maatschappij lijkt met de dag harder te worden en dat is helaas ook voor leraren steeds vaker merkbaar.

Andere mentaliteit in slechts één generatie

Sander werkt al jaren als leraar in het basisonderwijs en in 2017 ben ik ook die wereld ingerold als lerares Spaans. Als ik vroeger op school iets verkeerds deed, kreeg ik straf van de docent. Als ik dan thuiskwam om het te vertellen, kreeg ik van mijn vader vaak nog een klap erbij. Als er nu iets voorvalt op school, komt papa of mama op hoge poten naar school om de leraar een klap te geven. Hoe is het mogelijk dat deze mentaliteit zo is veranderd binnen één generatie?

Waar is het vertrouwen van ouders in leraren gebleven? Waar is het fatsoen om eerst een normaal gesprek aan te gaan en gewoon te vragen wat er voorgevallen is? Is het normaal dat leraren regelmatig  geconfronteerd worden met ouders die in the mood zijn om hun eigen onvolkomenheden in de opvoeding van hun prinsjes en prinsesjes te botvieren op de leraar? Nou ja, opvoeden… dat is best een eng woord. Opvoeden is toch iets dat op school gebeurt?

Maak je geen illusies; ik maak mezelf ook schuldig aan een uurtje Ipad of Youtube voor mijn kids (ja, ook die kleine van twee) en ze hoeven van mij ook niet altijd eerst iets gezonds op hun boterham en daarna pas iets anders. Ik doe echter wel m’n best om de balans op een andere manier terug te brengen door voldoende buiten te spelen, altijd hallo, alsjeblieft en dank je wel te zeggen en dingen niet altijd vanzelfsprekend te vinden.

Illusie versus realiteit van het ‘leraar zijn’

In de twaalf jaar dat Sander leraar is, krijgt hij elk jaar wel een paar keer te horen: ‘Ben je leraar? Oh, dan heb je lekker veel vakantie, ben je elke dag om drie uur thuis en kun je je kinderen fijn uit school halen.’

Reality check: Sander is elke dag gemiddeld tussen zes en zeven uur thuis, van de vijf avonden is hij er vier aan het werk om rapporten te maken, groeps- en individuele plannen te schrijven, is hij weg voor vergaderingen over Sinterkerst en preventie van alcohol en drugs (jawel, op de basisschool mensen). Hij voert ’s avonds om half elf nog telefoongesprekken met ouders die geen babyfoto’s van hun kind hebben gemaild zodat de meester een leuke presentatie kan houden op de afscheidsavond van HUN kind. Ook is hij regelmatig op zijn papadag – waarvoor hij een groot stuk salaris inlevert om één dag extra bij zijn eigen kids te kunnen zijn – op school te vinden voor een extra activiteit.

Nu kun je denken; leraar zijn is een roeping en het geeft zoveel voldoening. Uhuh… dat klopt ook wel, maar de laatste tijd slaat de balans behoorlijk door. Niet alleen vliegen de kinderen elkaar dagelijks in de haren, ook ouders bekvechten er meerdere keren per jaar op los op het schoolplein. Als Sander de boel probeert te sussen – en daarmee opkomt voor het welzijn van HUN kinderen – kan het weleens handig zijn om 112 onder je sneltoetsen te hebben staan. Ouders die hun eigen agenda belangrijker vinden dan een poging tot corrigeren van hun kind en vervolgens als een Amsterdams viswijf een discussie aangaan met de meester om hun kind onder zijn eigen straf uit te laten komen. Neem vooral contact met me op als je nog meer voorbeelden wilt, maar ik denk dat ik hier wel een beeld geschetst heb.

Ik ondervind nu een middag per week wat het is om voor de klas te staan. Mijn respect voor docenten was al groot, maar neemt de laatste tijd met de week toe. Ik kom nog makkelijk weg met het ‘juf zijn’: Ik ontwikkel mijn eigen leerlijnen, heb homogene, slimme en gemotiveerde groepen leerlingen. Voor mijn leerlingen ben ik ‘die toffe Spaanse juf’ en daar kom ik zo makkelijk mee weg omdat ik ze maar een middag in de week zie en nauwelijks tot geen contact met ouders hoef te onderhouden.

Dus aan díe ouders wil ik vragen…

…hoe oneerlijk is het dan voor leraren die vier of vijf dagen per week voor de klas staan, minstens zo’n toffe leraar zijn maar vervolgens niet dezelfde waardering en respect krijgen? Waarom worden functies als politieagent, ambulancemedewerker, zorgpersoneel en docent structureel ondergewaardeerd? Niet alleen financieel, maar ook in respect. Dit zijn de functies die zorgen voor een toekomst; de toekomst van jouw kind in dit geval.

Wil je daar eens over nadenken? En laten we in de tussentijd wat liever voor elkaar zijn…



2 thoughts on “Respect voor de leraar is zó 2017”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *