Als kinderen niet vanzelf komen

Als kinderen niet vanzelf komen

Sommige dingen in het leven zijn niet zo vanzelfsprekend. Ook is niet alles zo ‘Insta-perfect’ als het soms lijkt. Dagelijks vliegen de mooiste foto’s je om de oren en de Insta-filtertjes maken van een simpel kiekje een perfect gestyled geheel. Begrijp me goed, ik maak me ook schuldig aan mooie filtertjes over foto’s van onze kinderen en dan lijkt ons gezin het perfecte plaatje. Yep, vast wel..

In deze blog laat ik je zien dan niet alles in ons leven zo perfect en vanzelfsprekend is. Vanaf het moment dat Sander en ik samen waren, passeerde het onderwerp ‘kinderen’ al snel de revue. Sinds mijn zestiende weet ik dat zwanger worden bij mij niet vanzelf zou gaan. Bij mij is namelijk de hormoonstoornis PCOS geconstateerd. Nu denk je; hèhè.. eindelijk een verklaring voor dat vreemde gedrag. Jammer joh, deze stoornis beperkt zich alleen tot mijn eierstokken J.

Als kinderen krijgen niet vanzelf gaat

Zwanger worden ging inderdaad niet vanzelf. We belandden in het ziekenhuis en gingen een fertiliteitstraject in. Na de eerste poging was het al raak en waren we zwanger. Perfect toch, om zo snel zwanger te raken? Ik denk dat menig stel jaloers zou zijn op onze snelheid.

Dikke vette ‘nee’ dus. Na nauwelijks 31 weken zwangerschap belandde ik in het ziekenhuis met weeën en na een spoedkeizersnede werd onze zoon Mees geboren. Ik lag onder volledige narcose en heb de bevalling dus niet (bewust) meegemaakt. Zonder al teveel details; het was een heel pittige periode waar we gelukkig goed uit zijn gekomen; Mees, Sander en ik.

We konden ons geluk niet op dat we eindelijk papa en mama waren van een gezonde, blije en relaxte zoon. Toch kregen we allebei na een aantal jaren ‘last’ van kriebels. Net alsof je ergens voelt dat je niet compleet bent.

Opnieuw bewandelden we de weg van het fertiliteitstraject. De verwachtingen waren hoog want de vorige keer was het ook in een keer raak. Viel dat even tegen. Na negen hormoonbehandelingen en periodes waarin hoop en teleurstelling elkaar afwisselden, startten we behandeling nummer tien. Mees was aanwezig bij elke behandeling en tijdens de laatste prik gaf hij een kusje op mijn buik waar de ‘babymedicijnen’ geïnjecteerd werden. Tot op de dag van vandaag vertelt hij dat zijn kusje zorgde voor zijn zusje.

Eindelijk waren we weer zwanger, maar helaas was deze zwangerschap ook minder perfect dan soms leek. Elke week kreeg ik hormonen om een vroeggeboorte tegen te gaan. Na een stuitligging en een tweede keizersnede is onze dochter Bo uiteindelijk met 36 weken geboren.

Every brownie needs a blondie

Toen Bo in mijn armen gelegd werd, was ons gezin compleet. Ik had nooit het idee dat Mees een broertje of zusje mistte, totdat hij de perfecte partner in crime in zijn zusje vond. Ook al schelen ze ruim vijf jaar; Bo is zijn alles.

Mensen vragen weleens of we de kinderen niet liever dichter op elkaar hadden gewild. Really?! Na een paar keer tot tien tellen probeer ik rustig uit te leggen dat het krijgen van kinderen voor ons niet vanzelfsprekend was en dat we daarom des te blijer met ze zijn.

We mogen juist dolgelukkig zijn met ‘ons plaatje’, hoe lastig de weg ernaartoe ook was. Hoeveel mensen zijn er niet die de ene na de andere miskraam te verwerken krijgen of zelfs het verlies van hun mooie kindje hun leven lang moeten dragen?

Voor ons is dit het perfecte plaatje, juist omdat het leven niet altijd vanzelfsprekend is.



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *