Klaar met consumptiemaatschappij: ik ontdek mijn kledingkast opnieuw

Klaar met consumptiemaatschappij: ik ontdek mijn kledingkast opnieuw

Soms ben je dingen even helemaal zat: je werk, je kinderen, je man (grapje schat)… Deze week moest mijn kledingkast het ontgelden. Of eigenlijk de bizarre hoeveelheid kleding die ik er de afgelopen jaren in heb weten te proppen. Mijn kast zat tot een paar dagen geleden helemaal stampvol en nog kon ik met droge ogen beweren dat ik niks had om aan te trekken. Ik was mijn overvolle kledingkast zat en eigenlijk geldt dat voor de hele consumptiemaatschappij waarin we leven. Ik wil kleding niet langer als een wegwerpartikel zien en ik wil gaan voor minimalisme en duurzaamheid. Daarmee hoop ik ook dat deze nieuwe visie mijn kledingdilemma een stukje oplost.

Streven naar duurzaamheid in deze consumptiemaatschappij

Kleding is steeds vaker voor spotprijzen te koop en dat is dan ook precies wat ik doe; kopen. Ondertussen heb ik al vele items aangeschaft waarvan enkele waarschijnlijk door kinderhandjes zijn gemaakt voor een bedrag waar mijn zoon van zeven z’n bed nog niet voor uitkomt. Ik waan mezelf zeker geen wereldverbeteraar maar als ik ergens een steentje kan bijdragen om de wereld een stukje mooier of eerlijker te maken, dan graag.

Capsule challenge

Ik werd getriggerd door een artikel over de zogenaamde ‘capsule challenge’. Ik loop vaak lichtjaren achter als het gaat om trends, maar als er iemand is die de laatste tijd ook onder een steen heeft gelegen en niet weet wat dat is; hier komt ‘ie: De capsule challenge houdt in dat je 33 items (kleding en schoenen) kiest voor de komende drie maanden waar je het mee moet doen. De rest bewaar je op zolder en na drie maanden doorloop je de hele cyclus opnieuw. Op die manier kom je op een gegeven moment tot een selectie kleding die je vaak draagt en kun je afscheid nemen van de rest van je (overbodige) kledingcollectie.

Zo rigoureus wilde ik het niet aanpakken (even afgezien van het feit of dat me überhaupt zou lukken). Het enige wat ik wil, is een opgeruimde kledingkast met kwaliteitskleding die ik leuk vind en ook daadwerkelijk draag. Alle andere kleding wil ik weggeven aan een goed doel. Ik word namelijk gek van items die alleen maar in je kast blijven liggen en je jezelf belooft dat je ze echt – maar dan ook echt – ooit een keer aantrekt. Niet dus.

Drie simpele – maar cruciale – vragen

Met dit in mijn achterhoofd ging ik aan de slag. Het is heerlijk om hele planken leeg te vegen en vervolgens heel kritisch door je kleding te gaan. De enige drie vragen die ik mezelf stel zijn: Draag ik het? Past het? Kan ik het goed combineren in een outfit? Als je op alles ‘ja’ kunt antwoorden, dan mag de kleding terug naar halte Kast. Is het antwoord nee, dan gaan we door naar eindhalte Vuilniszak.

Uiteindelijk zijn er 87 items aangekomen bij eindhalte Vuilniszak. Deze items pasten nog maar net in vier vuilniszakken. Eén item is namelijk geen lullig riempje of een verdwaalde sok.  Nee, we hebben het over kledingstukken. Eén vuilniszak is as we speak onderweg naar het buitenland, een andere vuilniszak bestaat uit winterkleding en de laatste twee zakken bestaan uit twijfelgevalletjes waarvan de kleding te goed is om weg te gooien, maar ik er ook niet zeker van ben of ik het nog wel zal dragen.

Mocht ik de kleding uit de laatste twee zaken de komende maanden niet missen, zullen deze ook naar het buitenland vertrekken voor mensen die het minder goed hebben dan wij.

Een uurtje later stond ik voor een volledig opgeruimde minimalistische kledingkast. Het mooiste van alles is dat er nu alleen kleding in ligt die ik echt leuk vind en ook draag, dat ik items opnieuw heb ontdekt en dat ik nieuwe combinaties maak die ik niet eerder heb bedacht. Als kers op de taart kan ik veel mensen blij maken met mijn kleding die zij zelf niet hadden kunnen kopen.

Nooit gedacht dat minimalisme zoveel op zou leveren, voor mezelf én voor anderen.



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *